Jerzy Ruciński

Jerzy Ruciński (1920-1992) był polskim chemikiem, specjalistą w zakresie chemii i technologii polimerów oraz profesorem Politechniki Łódzkiej. Urodził się w Zgierzu. Studia chemiczne rozpoczął w 1938 roku na Politechnice Warszawskiej, a ukończył w 1946 roku na Politechnice Łódzkiej. Jeszcze w trakcie studiów rozpoczął pracę na tej uczelni, równocześnie pracując w przemyśle. W 1955 roku objął kierownictwo Katedry Kauczuku i Mas Plastycznych. Doktorat uzyskał w 1959 roku, habilitację w 1963, a tytuł profesora w 1972 roku.

Od 1972 do 1986 roku był dyrektorem Instytutu Polimerów. W latach 1970-1972 pełnił funkcje prodziekana i dziekana Wydziału Chemicznego, był także prorektorem do spraw nauki. Napisał blisko 100 artykułów naukowych oraz kilkadziesiąt publikacji przeglądowych i ekspertyz, współtworzył pięć książek i opracowanie „40 lat Politechniki Łódzkiej”. Wypromował 10 doktorów. Przyczynił się do utworzenia na uczelni specjalizacji w zakresie chemii i technologii elastomerów, a jego badania doprowadziły do wdrożeń technologii wyrobów gumowych o specjalnych właściwościach. Otrzymał między innymi Nagrodę Państwową III stopnia, Nagrodę Naukową Miasta Łodzi, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski i Medal 10-lecia Polski Ludowej.

Na podstawie artykułu „Jerzy Ruciński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.