Józef Goldtmann

Józef Joachim Goldtmann urodził się 21 marca 1782 roku w Wejherowie, a zmarł 27 marca 1852 roku w Sandomierzu. Był duchownym rzymskokatolickim. Seminarium duchowne ukończył w Łowiczu, a po święceniach kapłańskich, przyjętych 22 czerwca 1806 roku, został proboszczem w Zgierzu i Kowalu. W 1824 roku mianowano go kanonikiem kapituły katedralnej we Włocławku, a rok później objął również funkcje oficjała i archidiakona włocławskiego.

17 września 1838 roku został biskupem pomocniczym diecezji kujawsko-kaliskiej i biskupem tytularnym Carystus. Sakrę biskupią przyjął 18 listopada tego samego roku w Warszawie. W 1844 roku mianowano go biskupem diecezjalnym sandomierskim, a zarządzanie diecezją rozpoczął 14 kwietnia. Prowadził w niej działalność duszpasterską, troszcząc się o rozwój życia religijnego wiernych i duchowieństwa. Był lojalny wobec władz zaborczych. Za zasługi dla uprzemysłowienia Królestwa Polskiego otrzymał Order Świętego Stanisława.

Na podstawie artykułu „Józef Goldtmann” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.